| DOKTORZE, SIOSTRO… Prosimy, pamiętaj Kiedy płacze mały pacjent, często nie wiesz, co zrobić. Być może masz zły dzień, a przed Tobą kolejne dziecko, które nie wiesz, jak przekonać do przykrego badania. Praca pielęgniarki i lekarza nie jest łatwa. To osoby nieustannie narażone na stres. Może warto jednak pamiętać, że i małe osóbki, a także ich rodzice będąc w kontakcie z nami, znajdują się również w trudnej emocjonalnie sytuacji. I oni, i ich dzieci po prostu boją się. „Po prostu”, bo strach jest normalnym ludzkim uczuciem towarzyszącym nam całe życie. Wszyscy się boimy, ale nie wszyscy umiemy sobie z tym radzić. Nie rzadko nie umiemy sobie też radzić w sytuacjach, kiedy ktoś boi się nas lub w naszym towarzystwie. Oto kilka wskazówek, które mogą pomóc w obliczu tego problemu. Być może są to rzeczy doskonale Pani/Panu znane. Może jednak warto je upowszechnić na oddziale, porozmawiać o tym lub po prostu wywiesić kartkę. Kiedy widzisz, że mały pacjent się boi, to: - Spróbuj zaakceptować ten lęk.
- Mów zawsze prawdę o zabiegach. Zanim coś zrobisz, najpierw spokojnie powiedz, opisz, co zrobisz. To oswaja dziecko z sytuacją. Nie mów, że nie będzie bolało, jeśli wiesz, że będzie.
- Mów:
Widzę, że się boisz. Czuję, że jest ci trudno To pewnie będzie trochę bolało, ale potem przestanie (lub: ale potem będziesz zdrowy, ale to ci pomoże) Jestem przy Tobie.
- Staraj się być spokojna/y.
- Szanuj dziecko i jego uczucia. Staraj się nie ośmieszać go, nie wyśmiewać tego, że płacze, także gdy jest to chłopiec.
- Uśmiechnij się do dziecka i rodziców, pogłaszcz dziecko po głowie, twarzy.
- Nie wyciszaj na siłę płaczu, krzyku. To często trudne do zniesienia, ale wielu dzieciom płacz i krzyk bardzo pomaga. Pozwólmy im na niego i wspierajmy słownie: „Tak, wiem, że boli. To trudne.”
- Jeśli rodzic krzyczy lub jest zdenerwowany, spróbuj go wyciszyć, mówiąc np.: „Widzę, że jest pani/pan zdenerwowana/y, ta sytuacja jest na pewno dla pani/pana trudna. Boimy się, to normalne. Pani/pana dziecko też się boi. Staramy się pomóc.” Można też dodać do tego kontakt dotykowy.
- Zawsze pochwal dziecko, nawet jeśli bardzo płakało, nawet, jeśli wydaje Ci się, że na pochwałę nie zasługuje. Jeśli to możliwe, daj mu coś w nagrodę – nalepkę, cukierek itp.
- Unikaj mówienia dzieciom:
Nie bój się.
Przecież to nie boli.
Nie płacz.
Taki duży chłopiec (taka duża dziewczynka), a płacze.
Jeśli wesprzesz dziecko i rodzica, to oni na pewno to zapamiętają. Kiedy obeschną łzy i opadną emocje, będą Ci wdzięczni, że umiałaś/eś zrozumieć… |  |
